สงสัยว่าวันนี้เนื้อเรื่องอาจจะไม่เข้ากับชื่อแฮะแต่ก็เอาเหอะ..........มันบลอคเรานี่หว่า

เมื่อเช้าชั่งน้ำหนักแล้วงงๆว่า  เครื่องชั่งน้ำหนักของม่าม้ามันเพี้ยนๆ    ป่าวหว่าชั่งกี่วันๆก็เท่าเดิมตลอดเลยอ่ะ

แล้วตรูจะรู้มั้ยว่าอ้วนขึ้นป่าวพอมันไม่ขึ้น  ก็กินแบบไม่ยั้งคนเรา!!!

 

วันนี้ไปหม่ำ MK มาด้วยอ่า  หร่อยดีหุ..หุ

กิน บะหมี่แห้งเนื้อเปื่อย เอ๊ะ รึว่า บะหมี่เนื้อเปื่อยแห้ง 

< มันก็คืออย่างเดียวกันแหละ ช่างเหอะ บะหมี่แห้งเนื้อเปื่อย รึว่า บะหมี่เนื้อเปื่อยแห้ง>

 

สวัสดีปี 2006 ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ......ยังงัยก็ขอให้เป้นปีที่เรามีแต่ความสุขนะ สาธุ๊!!!

วันนี้ 1 มกราคม 2006

เมื่อคืนหลายคนคงได้ count down อาจจะไปตามที่ต่างๆ หรือว่า หน้าจอ TV ก็เหอะ

แต่ว่า!!!

ข้าพเจ้าไม่ได้ไปไหนเลยอ่ะ แล้วก็แค่นั้นยังไม่พอ ดันหลับไปซะก่อนจะ count down ซะอีก เฮ้อ!!!

เป็นการเริ่มต้นปีบนเตียงนอนอย่างแท้จริง

เอ๊ะๆๆ เด๋วก่อน....อย่างน้อยก็ยังตื่นขึ้นมาตอนจุดพลุปีใหม่นะ (เพราะว่าเสียงอันดังของมันนั่นเอง)

ไม่รู้ว่าเมื่อคืน เบ้นโทรหามดรึป่าว แบตหมดอ่ะ   ก็เลยไม่ได้รับโท'สับใครเลย อย่าโกดเค้าน้า

แต่ว่า!!! พอตื่นปุ๊ปก็รีบส่ง msg ไปหาเลยนะ

แล้วก็ส่งไปให้เพื่อนๆทุกคนด้วยแหละ...เป็นคนดีสุดๆ

เช้าวันปีใหม่ ......... มีโปรแกรมมากมายที่ม่าม้าคิดไว้เองคนเดียว ขอเล่าเลยแล้วกันนะ หุหุ

ไหนๆก็ว่างซะ.....!!!

  ตื่นมาตอนเช้า รู้สึกว่าเช้ามากนะ (7โมงครึ่งแน่ะ)

แล้วก็จัดแจงส่ง msg ให้เพื่อนๆนะ ต้อนรับวันปีใหม่ มีเพื่อนๆส่งกลับมาเต็มเลย เย้ๆๆ

แล้วก็ อาหารเช้า : ข้าว + ปลาสลิดทอด รักม่าม้าที่สุด จุ๊บๆเป้นเมนูที่เราคิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนอ่า

ก็อร่อยกันไป.......อ่านหนังสือพิมพ์ + ดูทีวี ย่อยอาหารก่อนนะ

แล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัว จาออกไปข้างนอกแล้น ทำตามโปรแกรมของม่าม้า

โปรแกรมก็มีเยอะมากมายน้า.........นั่งนับไปนับมาก็แบบว่า "ไปไหว้พระอ่ะ" 5555+ ก็ดีอ่ะ รับบุญปีใหม่

เริ่มจาก "วัดโพธิ์" เริ่มจากที่ใกล้ๆมหา'ลัยเราก่อนเลย ที่วัดโพธิ์ก็ต้องไปไหว้ "พระพุทธไสยาสน์" 

พอไปถึงอ่า โห!!! คนมาจากไหนกันหว่า ตอนออกจากบ้านไม่มีคนเลยอ่ะ โชคดีมากที่ไม่ได้เอารถไปอ่ะ

แต่ว่าก็เบียดเสียดยัดเยียดเข้าไปจนได้ แล้วก็พอต้องเข้าไปไหว้เนี่ย ก้ต้องถอดรองเท้าอ่ะ

รองเท้าเนี่ยเค้าจามี ชั้นวาง "for Thai people" อ่ะ อภิสิทธิ์มั่กมาก

ก็เข้าไปไหว้ คนที่เคยไปก็คงรู้ดีว่า พระนอน องค์ใหญ่มาก เราก็เลยสงสัยว่า "ตอนที่สร้างเนี่ย เอาพระเข้ามางัยหว่า"

ใครรู้ก็ช่วยบอกด้วยนะ อยากรู้อ่ะ!!!

ตอนเดินเข้าไปก็เดินเข้าไปกัน 3 คน มีข้าพเจ้า ป๊า แล้วก็ม่าม้า ระหว่างทางเดินรอบพระเนี่ย ก็จะมีบาตรเอาไว้ทำบุญ

ด้วยความที่เป็นคนใจบุญก็ทำบุญไปสักกะหน่อย ตอนออกมาก็เลยออกมากะป๊า 2 คน

ส่วนม่าม้าก็หายไปไหนไม่รู้ แล้วก็ she เอารองเท้าไปหมดเลย วิกริด!!!

โท'สับก็ไม่ได้เอามา เวรหล่ะสิ ยืนกันตรงหน้าประตูกับป๊าอยู่ 2 คน คนก็แบบโคตรเบียด

ไม่รู้จาไปยืนตรงจุดไหน รู้สึกเกะกะมั่กมากอ่ะ แล้วแม่กรูไปไหนวะ

เราก็เลยต้องเดินตามหาแม่ด้วย ตรีนเปล่าอ่ะ รันทดสุดๆ แล้วปรากฎว่า แม่ไปยืนรออยู่ระหว่างทางเดินมาเอารองเท้า

ม่าม้าก็ถามว่า "ไมมดกะป๊ามองไม่เห็นม้าอ่ะ"

เรา : "ก็มดอ่ะ เห็น shot ที่ม้าหยิบรองเท้าแล้ว แสดงว่ามดเดินผ่านจุดนั้นมาแล้ว ก็เลยไม่เห็นอ่ะดิ"

ป๊า : "แล้วทำไมต้องหยิบรองเท้าไปด้วยเนี่ย 555555+ บ้าป่าว"

เรา : "นั่นดิม้า ไม่ควรนะ"

ม้า : "ก็ถ้าเค้าไม่หยิบมา พวกตัวเองก็ทิ้งเค้าดิ"         ดูความบ้าบอของครอบครัวเราดิ แต่ก็มีความสุขดีนะ 5555+

เดินพูดถึงเรื่องนี้ไปตลอดทาง แล้วก็ขำไปตลอดทางด้วยอ่า ปญอ. ป่าววะ ยังแอบคิดว่า ถ้าเกิดหากันไม่เจอจะทำงัย

รองเท้าก็ไม่มี โท'สับก็ไม่มีใครเอามา เดินหากันอยู่ในนั้นแหละ คนแม่งก็เยอะ เฮ้อ!!!

แล้วก็มาต่อกันที่ "วัดพระแก้ว"  คนเยอะอีกเช่นกัน แถมร้อนอีกตะหาก คนมาจากไหนวะ ไม่เข้าใจ

แต่ก็เบียดเข้าไป แต่ว่า....ไม่ได้เข้าไปถึงในวิหารอ่า คนแม่งอย่างเยอะ เดินไม่ไหว ถ้าเบียดเข้าไปนะ มีหวังเป็นลมอ่ะ

เข้าไปเพียง 15 นาทีเท่านั้น เป็นการเดินไป 12 นาที อีก 3 นาทีไปยืนไหว้ที่ด้านนอกนะ เพื่อ!!!

ตอนแรกกะจาไป "ศาลหลักเมือง"แล้วก็ "วัดสุทัศน์" + "ศาลเจ้าพ่อเสือ" แต่ว่า.......ไม่ไหวแล้วอ่า

เห็นคนแล้วไม่อยากเดินเข้าไปอ่ะ ก็เลยกลับบ้านดีก่า 555555+

แล้วก็ขึ้นสาย 9 เพื่อจากลับบ้าน แต่ว่าพอนั่งรถมาถึงพาหุรัด เราก็เปลี่ยนใจ ชวนม่าม้าไปเดินสำเพ็งต่อ

ปล่อยให้ป๊า กลับบ้านคนเดียว หีกหลังสุดๆ 5555555+ ช่วยไม่ได้ ก็ป๊าไม่ไปเองนี่นา

เรากะม้า ก็เลยไปสำเพ็งกัน 2 คน พร้อมกับตังค์ที่ป๊าให้มา

สำเพ็งก็คนเยอะอีกเหมือนเดิม บ้าป่าวเนี่ย ทำไมทุกคนต้องไปในที่ที่เราไปวะ กลับบ้านไป ชิ่ว!!!

แต่ว่า ........สุดท้ายก็ได้ของมาหลายอย่างเหมียนกันแฮะ หุหุ ขนาดคนเยอะ 

ของที่ได้มาอ่ะนะ (ตูไร้สาระเหมือนกันอ่ะ) ก็มี

   1. ชุดนอน ราคา 99 บาท

2.กิ๊บติดผมอันหญ่ายยยยมาก 6 อัน 30 บาท

3.ร่มพับได้ 3 ตอน 50 บาท (โคตรถูกอ่ะ)

4.ต่างหู 12 อัน 120 บาท อันนี้ตัดสินใจนานมาก

ตั้ง 12 อัน แม่งเยอะอ่า !!! จาไม่ซื้อตุ้มหูใหม่ไป 1 ปีนะ ถ้าทำได้ 55555+

เพื่อนๆคนไหนสนใจติดต่อได้นะ ขายต่อให้ 10 บาท

แค่เนี้ยอ่ะ แล้วก็กลับบ้าน คนเยอะจนไม่อยากจาเลือกอะไรนะ บอกม่าม้าไว้ว่า 

ไว้วันหลังไปใหม่ เอาตอนที่ไม่มีคน (จะมีมั้ย สำเพ็งตอนไม่มีคน...เฮ้อ!!!)

ตอนขากลับ อยากกินส้มตำมั่กมากอ่ะ พอมาถึงตลาดพลู เออดี!!! ส้มตำไม่ขาย อดกินอ่ะ

เซ็งเลยยยยยยยยยย ช่างเหอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยกินก็ได้ ถ้าเค้าเปิดร้านนะ

แล้วก็กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ...............

เฮ้อ........ก็กำลังจาผ่านไปอีก 1 วันกับปี 2006 ยังงัยก็ขอให้ปีนี้เป้นปีที่ดีสำหรับทุกๆคนแล้วกันนะ

SPECIAL THANKS : สำหรับปี 2005 ที่ผ่านไปแล้ว

ม่าม้า ที่อยู่เคียงข้างมดมาตลอด ไม่ว่าลูกสาวคนนี้จะดื้อแค่ไหน ม้าก้ยังรักเสมอ มดรู้ดี สัญญาว่า จะไม่มีทางทำให้

ม่าม้าผิดหวังในตัวลูกสาวคนนี้แน่นอนค่ะ !!!

ป่าป๊า สำหรับกำลังใจมากมาย แม้มดจาไม่ค่อยได้เล่าอะไรให้ป๊าฟัง แต่มดรู้ว่า ป๊าเข้าใจมดและพร้อมรับฟังลูกสาว

คนนี้ทุกเรื่อง รักษาสุขภาพด้วย มดรักป๊าน้า

Benz สำหรับทุกอย่างที่มีให้ และคำสัญญามากมาย มดรู้ว่า เบ้นรักมดมาก มดก็รักเบ้นที่สุดนะ คงจาหา

ผู้ชายที่รักและเป็นห่วงมดขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว (ยกเว้นป๊า) มดก็จาอยู่ข้างๆเบ้นตลอดไปเหมือนกันนะ

ปู  ขอบคุณมากมายกับความรัก และห่วงใยที่แกมีให้เรา ถึงเราไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรารักกัน

น้อยลง  ขอบคุณทุกๆคำพูดที่ปลอบเรา ขอบคุณหลายคำพูดที่ทำให้เราคิดได้ อยากให้ปูมีความสุขมากๆนะ 

ฝ้าย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ที่รับฟังเราในทุกๆเรื่อง ให้คำปรึกษามากมายก่ายกอง เรายินดีรับฟังแกทุกเรื่องนะ มี

ความสุขมากๆ รักใครชอบใครก็สมหวังแล้วกันนะ

อ้อ  ขอบคุณนะที่นึกถึงเราเป้นคนแรกๆ เราอยากเห็นอ้อยิ้มสดใสตลอดไปนะ อ้อน่ารัก ไม่อยากเห็นอ้อร้องไห้เลย

เราอยู่ข้างอ้อเสมอนะจ๊ะ

นุ่น  เพื่อนตัวผอมของเรา ขอบคุณหลายคำพูดของแกที่ทำให้เรามีกำลังใจ ขอบคุณน้ำใจของนุ่นที่มีให้เราตลอดมา

เราไม่เคยลืมนะ สมหวังซะทีนะจ๊ะ

 จิ ขอบคุณเสียงหัวเราะของแก ที่ทำให้เรายิ้มได้ตลอดเวลา ขอบคุณคำพูดหลายๆคำที่ทำให้เรารู้สึกดี ปี 2006 จะ

เป้นปีที่พิเศษสุดของจิเหมือนกันนะ

 เฟิน กี้ เจิน  สำหรับเสียงหัวเราะ ความมีน้ำใจ ความสดใสร่าเริงของพวกแก ทำให้เรามีความสุขเสมอเวลาได้ไป

เรียน

 พี่ชุน  มดรักพี่ชุนมั่กมาก จำได้ว่าครั้งแรก วันแรกพบที่พี่ชุนบายศรีให้ พูดว่าอะไร จนถึงวันนี้ ขอบอกว่าไม่จริง

มดดีใจที่มีพี่ชุนเป้นพี่รหัสนะ รักมากค่ะ

 น้องแหวน/น้องมด/น้องโอ๊ต เป้นน้องรหัสที่น่ารักมั่กมาก ขอบคุณที่นึกถึงพี่เวลามีปัญหาอะไร สนุกทุกครั้งที่ได้

อยู่กับสายรหัสของตัวเอง

 พี่อ้อมแอ้ม พี่สาวที่น่ารัก รักพี่แอ้มนะคะ เป็นพี่สาวที่ใจดีและน่ารักกับน้องคนนี้เสมอ ไว้ไปกินข้าวด้วยกันอีกนะ

เพื่อนๆ กลุ่มช.ช้าง ขอบคุณความทรงจำดีๆ ที่มีให้กันเสมอ ไม่เสียใจเลยที่ได้อยู่กลุ่มนี้

เพื่อนๆ เบญจมราชาลัย 602 ขอบคุณที่ไม่เคยลืมกัน ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เจอกันทุกครั้งพวกแกก็ยังทำให้

เรายิ้มได้ตลอด ขอบคุณจิงๆ

เพื่อนๆ บร. ทุกคน ขอบคุณความรัก ความคิดถึง ความห่วงใยที่มีให้กันตลอดปี ถึงจาไม่ได้เจอกัน แต่เราก็รู้นะว่า

 พวกแกยังบ้าบอคอแตกเหมือนเดิม 555555+

TDC  ที่ทำให้เราได้เพื่อนใหม่หลายคน แล้วก็ได้ประสบการณ์ดีๆมากมายที่ "เงิน" ซื้อไม่ได้

คน.พบ. ทำให้เรารู้ว่า เราก็สามารถทำอะไรๆได้มากกว่าที่เราคิด esp. วัน Accy Night

เครือข่าย AIS ทำให้เราได้ถ่ายทอดความรู้สึกดีๆมากมายให้กับคนที่เรารัก (แต่ค่าบริการแพงนะ)

เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา  ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรมากมายหลายอย่าง ทั้งดีและไม่ดี  หลบก้อนหิน

หลายก้อน นั่งพักร้องไห้ก็หลายครั้ง แต่ว่ามันก็ทำให้เราเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไป ทำให้เราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น คิดแก้ปัญหา

เรื่องต่างๆมากมาย ทั้งถูกทั้งผิด แต่ก็ภูมิใจนะ ที่ยังมีโอกาสให้เราได้เรียนรู้ ................ ขอบคุณปี 2005